Tekst en uitleg

dinsdag 24 februari 2015



Ik heb altijd al een keer naar het buitenland willen gaan voor een studie. Waar de ene studie stom was, en de andere vroegtijdig stopte, kwam ik dus bij mijn huidige studie uit. Helaas is mijn studie niet zo internationaal georiënteerd. Gelukkig liep ik tegen de minor aan, en die gaf wel ruimte om de wereld te ontdekken.

Waarom wil ik dat nou zo graag? Zo kan ik gelijk proeven of langere tijd in het buitenland wonen, werken en aarden nou wel iets voor mij is. Beter dat ik dat nu heb uitgevogeld, dan dat ik oud en verrimpeld ben en voor eeuwig spijt heb. Er is daarnaast genoeg te zien van het mooie wat de aarde te bieden heeft, dus kom maar op!

Veel landen hebben de revue gepasseerd in mijn zoektocht (ik noem: Koerdistan, Nepal & Curaçao), maar ik kom uiteindelijk bij mijn roots uit: Indonesië. Dit vond ik jammer, want ik 'ken' het land en gebied al. Dit is echter omgeslagen, want ik vind Indonesië wel een heerlijk land met lekker eten, rijke cultuur en vriendelijke mensen. Waarom zou ik hier nee tegen gaan zeggen? Precies, gewoon doen.

Hartstikke leuk dat ik drie maanden adieu zeg, maar wat ga ik daar nou doen? Ik ga onderzoek doen in een revalidatiecentrum waar kinderen wonen en komen met voornamelijk Cerebral Palsy. Het huidige vrijetijdsbesteding programma laat wat te wensen over. Nadat we onderzoek hebben gedaan na de behoeften en wensen onder de verschillende belanghebbenden, gaan we een trainingsprogramma opstellen om het programma een flinke boost te geven. Door een training te geven hopen we dat de leraren later ook doorgaan met het geven van de leuke en enerverende oefeningen die we dan hebben bedacht. Het laatste wat we willen zijn zijn twee Nederlandse dames die de les gaan geven en als we weg zijn er niets mee wordt gedaan. Dit is in kort wat we daar gaan doen en willen bereiken.

We gaan op het terrein zelf verblijven, maar we hopen in de weekenden de stad en omgeving te verkennen vanuit een hotel/hostel (met een warme douche en geen Bijbelse taferelen).

Ik heb er veel zin in, en kan niet wachten op de kou in te ruilen voor de warmte!

Het aftellen is begonnen

vrijdag 13 februari 2015

Toen ik gisteren weer in mijn app Dreamdays keek: 30 days till Indonesia. Waar er eerst voor mijn gevoel honderd jaar stond, kan ik nu eindelijk gaan aftellen. Nu nog maar 29 dagen, ik ben een waar wiskundig wonder.

Over 29 dagen ga ik vliegen naar Indonesië met een studiegenootje. Om vervolgens na 92 dagen terug te gaan vliegen. In de tussentijd gaan we natuurlijk niet wachten op onze terugvlucht. Op de planning staat dat ik er veel ga leren, schrijven en doen in het kader van de minor die ik volg op het moment. Buiten dat, ga ik er vooral ervaren. Het land, de cultuur, de warmte, ergens anders aarden en de overvloed aan muggen. Ik ben benieuwd wat deze tijd daar gaat brengen.

Buiten de honderd miljoen dingen die we moeten regelen, heb ik er vooral zin in!

Het leed dat 'praktisch' heet

dinsdag 6 januari 2015

Nederlanders zijn praktisch ingesteld. Laat ik gelijk erbij zeggen dat ik dit verschrikkelijk vind. Ik ben er allergisch voor. Het woord is al een woord waarbij ik van kriebel. Die valt in dezelfde categorie als: slip(je) en zompig. Praktisch is iets voor huismoeders, bouwvakkers en boeren, maar eigenlijk voor de doorsnee Nederlander. Die willen dat de kinderen praktische kleding dragen. Het eten is praktisch. De seks is praktisch (vul dit zelf maar in, dat wil ik niet). De IKEA is praktisch. Koffiefilters zijn praktisch. Afritsbroeken zijn praktisch. Dille & Kamille tasjes zijn praktisch. Twee auto's voor de deur is ook praktisch, maar een bakfiets erbij is nog praktischer. Een flitsend kort kapsel is praktisch. Geen moeite in jezelf steken is ook praktisch. De Praxis is ook praktisch (hahahaha, ik ben zo grappig). Serieus, de HEMA is wel echt praktisch (maar dat is voor een ander stukje). Boodschappen doen bij drie verschillende supermarkten is ook praktisch. Een gezamenlijk Facebook-koppel-account hebben is ook praktisch. Boodschappenlijstjes zijn praktisch. Als de praktische mensen later oud en versleten zijn herken je ze aan dezelfde kleren die aan hebben: WANT DAT IS LEKKER PRAKTISCH. (In de volksmond wordt het p-woord vaak in combinatie gebruikt met: lekker of niet. Let daar maar eens op.)

Als je naar het buitenland gaat, kan je de praktische Nederlander herkennen aan de TEVA sandaal. Dat is inderdaad, je raadt het al, een praktische sandaal. Je kan er mee wandelen met verschillende ondergronden, heeft grip op zowel natte als droge ondergronden, mee zwemmen, luxe dinertjes mee houden, knappe mannen (potentiële verkrachters!!!!) blijven op afstand en je bent overal op de wereld herkenbaar als Nederlander (zo kan je de Nederlanders in het buitenland ontwijken).

Nu komt het ergste: ik heb praktische sandalen gekocht. Huilen.